چگونه باید آموزش موسیقی را به کودکان آغاز کزد؟

هنگامی که کودکان آموزش نواختن سازی را آغاز می کنند، دیر یا زود پدر و مادر این جمله ی آشنا را می شنوند که : " من دیگر تمرین نمی کنم." و ایستادگی در برابر این واقعیت کار آسانی نیست.

گروهی از پدران و مادران که خود رنج آموزش اجباری موسیقی را در دوران کودکی خود به یاد می اورند، تصمیم

می گیرند که کودک خود را از این رنج برهانند. به باور این پدران و مادران، نواختن یا ننواختن سازی، تنها به کودک

آنها مربوط می شود و این کودک است که باید بخواهد که به تمرین ادامه دهد یا از آن دست بردارد. هرگاه که میل داشت تمرین کند و هرگاه که خواست آن را کنار بگذارد.

خود کودک می تواند به کلاس آموزش موسیقی برود و هرگاه نخواست رفتن به کلاس را لغو کند. گرچه پرداخت شهریه آموزش موسیقی همچنان از مسئولیت پدر و مادر به شمار می رود، اما یادگیری نواختن ساز از مسئولیت های کودک است.

از سوی دیگر پدران و مادرانی که تجربه های تلخی در زمینه یادگیری نواختن ساز ها را با آزادی بی اندازه داشته

اند، با پشیمانی از تجربه خود یاد می کنند که اگر تنها به خواست کودک رفتار نمی کردند و کمی فشار روی

یادگیری و آموزش می گذاشتند، دستاوردهای بهتر و درخشان تری را امروز داشتند. از این رو می کوشند هر طور شده کودک آنها موسیقی را فراگیرد. و حتی پیش از به دنیا آمدن نوزاد خود، برای او سازی را برگزیده

خریده و آماده نموده اند. آنها براین باورند به محض اینکه کودک توانست سازی را در دست بگیرد و یا بتواند دکمه های پیانو را بفشارد باید آموزش موسیقی را آغاز کنند.

از دیدگاه آنها به گریه و اشک کودک و رنجی که از یادگیری نکات پیچیده موسیقی می کشند نباید توجه کرد. در این صورت است که خودخواهی و ایستادگی کودک در این زمینه کاهش می یابد. پیام پدر و مادر در این زمینه برای کودک کاملاً روشن است: ما می نوازیم" ، " تو می نوازی".

اما باید توجه داشت که این شیوه برخورد در زمینه آموزش موسیقی تنها می تواند در روابط میان فرزند و پدر و مادر آسیب وارد کند و پیشرفتی در زمینه یادگیری نواختن سازی را در پی نداشته باشد.

روشن است که هدف از آموختن موسیقی در سال های آغازین کودکی، فراهم کردن راه و روزنه ای برای ابراز

احساس و هیجان های این دوران است. از آنجا که زندگی کودک دستخوش تنگناها، محدودیت ها و بکن - نکن

های فراوان است. در دسترس بودن راهی برای ابراز این فشارهای روانشناختی، ضروری به نظر می رسد. برخی بر

این باورند که موسیقی یکی از راه های ابراز خشم، هیجان و شادی به روش آهنگین است. به بیان دیگر خشم را به

نظم می اورد، غم را کاهش می دهد و به شادی شکل و فرم می دهد. موسیقی به کودک این فرصت را می دهد

که شادی خود را درچارچوبی نوآورانه ابراز کند؛ ضمن آنکه کار برد مفاهیم و فن آوری موسیقیایی در زندگی آینده او در بسیاری موارد سودبخش خواهد بود...


سایر سئوالات