اگر کودک چیزی را به خانه آورد که مال او نیست چه کنیم؟

برای کودکان خردسال به خانه آوردن چیزی که مال آنها نیست، امری دور از ذهن نیست. هنگامی که روشن شد کودک چیزی را از جایی برداشته و به خانه آورده است، نیازی نیست که به او پند و اندرز دهیم و آن را بزرگ کنیم. بهتر است با قاطعیت به او بگوییم که این وسیله مال شخص دیگری است، آنرا به صاحبش برگردان.

اگر در فروشگاه متوجه شدیم که کودک اب نبات یا خوراکی دیگری را برداشت و در جیب خود گذاشت، بهتر است بدون هیجان به او بگوییم اب نباتی که در جیب گذاشتی متعلق به فروشگاه است و باید در فروشگاه باقی بماند.

اگر برداشتن آب نبات را انکار کرد باید با شدت و قاطعیت بیشتر به او بگوییم : " آن اب نبات مال فروشگاه است باید در فروشگاه بماند. آن را روی قفسه بگذار" .
اگر باز هم از انجام این کار خودداری کرد باید آب نبات را از جیب او بیرون آورده و روی قفسه بگذاریم و باید به او بگوییم :

" این متعلق به فروشگاه است باید اینجا بماند. "

هنگامی که مطمئن هستیم که پولی را از جیب ما برداشته است، پرسیدن هر پرسشی در این باره درست نیست. بهتر است به او گفته شود که مثلاً
" هزار تومان از جیبم برداشته ای . آن را پس بده."

هنگامی که پول را پس داد، باید لحن قاطع به او گفته شود: " اگر پولی نیاز داشتی، از من بخواه در آن مورد با هم صحبت خواهیم کرد.
چنانچه کودک این رفتار خود را دوباره تکرار کرد. نیازی نیست با و به کشمکش بپردازیم و یا از و بخواهیم که کرده ی خود اعتراف کند. بلکه باید بگوییم:

" تو پول را برداشته ای آن را برگردان. اگر پول را خرج کرده باشد، باید به این موضوع پرداخته شود که یا در برابر کار کردن یا با کم کردن از پول توجیبی هفته آینده آن را جبران کند.

در این هنگام دروغگو خواندن یا دزد نامیدن کودک یا موعظه کردن و پند دادن او سودی ندارد.
اینکه بپرسیم : "چرا این کار را کردی؟" به دلیل آنکه خود کودک از انگیزه رفتارش بی خبر است، سودمند نیست، او را به دوغ گفتن وامی دارد.

بهتر است اگر پولی برداشته است به او بگوییم که برای برآوردن نیازهای مادی خود با ما صحبت کند :
" من متاسفم که نگفتی به هزار تومان پول احتیاج داری، هرگاه پول نیاز داشتی به من بگو و در باره آن گفتگو می کنیم.

اگر دریافتیم کیکی را که سفارش کرده بودیم نخورد، از یخچال برداشته و خورده است. پرسیدن هر پرسش در باره اینکه چه کسی کیک را خورده، بی مورد است. زیرا این گونه پرسش ها کودک را به دروغ گفتن وادار می کند.

در این زمینه بهتر است به او بگوییم که پسر جان تو کیک را خورده ای ، من به توگفته بودم که نباید آن را بخوری. من خیلی عصبانی و ناراحت هستم و از تو ناامید شدم.
همین جمله می تواند برای کودک تنبیه به شمار رود و او را وادارد در باره رفتارش بیشتر فکر کند و برای جبران آن کاری انجام دهد.




سایر سئوالات