چرا قسم می خوریم

هنوز سرمنشا قسم خوردن برای فهماندن جملات خویش به دیگران مشخص نیست و به درستی نمی توان تاریخی را مشخص کرد که از چه زمانی مردم برای باور حرفهای خود به دیگران از چیزی به اسم قسم استفاده کرده اند. مهم این است که قسم با گپ و گفت مردم به قدری عجین شده که نه تنها بر سخنان گوینده در ذهن شنونده صحه نمی گذارد بلکه شنونده را نیز در باور حرفهای گوینده به شک وا می دارد.

اگر چه از قسم خوردن بعنوان آغاز رسمی فعالیت بسیاری از مشاغل از جمله پزشکان، نمایندگان مجلس، وکلا و به ویژه شهود در دادگاهها استفاده می شود که صحت و سقم آن قسم در طی فعالیت فرد و نابسامانی های رفتاری خود را نشان می دهد اما سایر قسم ها در بین مردم بی رویه و بدون استناد و پشتوانه بر زبان جاری می شود و ارزش آن حتی از ساده ترین کلمات گفتاری نیز متاسفانه پایین تر است.

گاهی برخی افراد هر حرفی که می زنند یک قسم چاشنی آن می کنند تا اعتماد دیگران را بیشتر به خود جلب کنند. اصلاً قسم خوردن ورد زبانشان شده. حتی زمانی که احتیاج به اثبات حرفشان نیست هم بدون هیچ دلیلی قسم می خورند در حالی که روایت های اسلامی زیادی وجود دارد که در آنها تاکید شده که قسم را خوار و بی ارزش نکنید ولو برای اثبات حرف راست. وقتی کسی خودش طوری رفتار کند که دیگران تا اندازه ای به او اعتماد داشته باشند، دیگر نیازی به قسم خوردن نیست؛ چه برسد به اینکه به این کار عادت کند و برای هر حرفی خدا و پیامبر را شاهد بگیرد. قسم دروغ جای خودش را دارد و از گناهان کبیره است.

متبع: yjc.ir


سایر سئوالات